Briefje aan Timmerfrans – 4 oktober 2025
Beste meneer Timmermans,
Ik werk als vrijwilliger bij een voedselbank. Elke week zie ik mensen langskomen die hun boodschappen niet meer kunnen betalen. Mensen met kinderen, met banen, met schulden. Mensen die niet lui zijn, maar klem zitten.
En ik zie iets veranderen. Steeds vaker hoor ik: “Ik moest kiezen tussen eten en energie.” Of: “De huur ging omhoog door verduurzaming.” Of: “Ik snap niet wat ik fout doe, maar het lukt gewoon niet meer.”
U zegt dat klimaatbeleid rechtvaardig moet zijn. Maar hier, aan de onderkant van de samenleving, voelt het vooral als extra druk. Als nog een reden waarom het leven ingewikkeld is geworden. Als beleid dat niet voor hen is gemaakt — maar wel op hen neerkomt.
We geven pakketten. We geven advies. We geven een luisterend oor. Maar we kunnen geen beleid repareren. We kunnen geen systeem corrigeren. We kunnen alleen proberen de schade te beperken.
U wilt draagvlak. Maar draagvlak ontstaat niet uit abstracte rechtvaardigheid. Het ontstaat uit ruimte. Uit marge. Uit het besef dat mensen pas kunnen meebewegen als ze niet al op het randje staan.
Dus hier is mijn verzoek: kijk naar de mensen die niet in de modellen zitten. Die geen warmtepomp kunnen betalen. Die geen elektrische auto kunnen leasen. Die geen tijd hebben om beleid te begrijpen — omdat ze bezig zijn met overleven.
Want als we hen vergeten, vergeten we het klimaat ook. Want zij zijn óók de samenleving.
Met groet, Fatima, vrijwilliger bij de voedselbank in Purmerend